BIP
Mobilna Jednostka Dowodzenia Operacjami Powietrznymi
HISTORIA I TRADYCJE

PATRON JEDNOSTKI
Płk pil. Szczepan Ścibior
W dniu 9 marca 2018 r. Minister Obrony Narodowej wydał Decyzję Nr 21/MON w sprawie przejęcia dziedzictwa tradycji, nadania imienia patrona i ustanowienia święta Mobilnej Jednostki Dowodzenia Operacjami Powietrznymi, w której postanowił, że MJDOP przejmuje i honorem kultywuje dziedzictwo tradycji 305 dywizjonu Bombowego Ziemi Wielkopolskiej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego, otrzymuje imię płk. pil. Szczepana Ścibiora i obchodzi Święto w dniu 25 kwietnia. Płk pil. Szczepan Ścibior urodził się 13.12.1903 r. w Uniejowie nad Wartą w przedwojennym województwie Wielkopolskim w rodzinie głęboko katolickiej i przepojonej duchem patriotyzmu. Jego rodzice prowadzili 8-hektarowe gospodarstwo rolne. Uczęszczał do szkoły powszechnej i gimnazjum w Uniejowie. W 1918 r. wstąpił do harcerstwa, które nauczyło go bronić siebie przed niebezpieczeństwami, a jednocześnie pozwoliło działać w konspiracji razem z rówieśnikami, w imię patriotycznych wartości. W listopadzie 1918 r. wziął udział razem z oddziałem Polskiej Organizacji Wojskowej w rozbrajaniu garnizonu niemieckiego stacjonującego na zamku w Uniejowie. Podczas wojny polsko-bolszewickiej, podobnie jak wielu młodych ludzi, zgłosił się do wojska. 15 marca 1921 r. został zdemobilizowany. Odznaczono go Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921. W 1924 wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, którą ukończył w stopniu kaprala podchorążego. W latach od 1925 do 1927 studiował w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Grudziądzu, po ukończeniu której uzyskał dyplom obserwatora lotniczego. Od 1927 do 1937 r. służył w 3 Pułku Lotniczym w Poznaniu, w którym przeszkolił się na pilotaż samolotów i awansował do stopnia porucznika. Znakomicie wykonywał obowiązki dowódcy eskadry, za osiągnięcia w służbie w marcu 1936 r. awansowany został do stopnia kapitana. Od 3 listopada 1937 był słuchaczem II Kursu Wyższej Szkoły Lotniczej przy Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Krótko przed wybuchem wojny przydzielony został do Grupy Szkół Lotniczych na stanowisko II oficera sztabu. Po wojnie obronnej 1939 r. przeszedł do Rumunii, następnie przedostał się do Francji, a po upadku Francji do Wielkiej Brytanii, gdzie w sierpniu 1940 r. został dowódcą eskadry w 305 Dywizjonie Bombowym. Od kwietnia 1941 r. krótko dowodził Dywizjonem. 6 sierpnia 1941 r. podczas lotu bojowego zestrzelony został nad Belgią. Aresztowany przez gestapo, do końca wojny przebywał w obozie jenieckim. Po wyzwoleniu obozu przez wojska brytyjskie 2 maja 1945 r. dotarł do Wielkiej Brytanii. 21 lipca 1945 r. odebrał z rąk inspektora Polskich Sił Powietrznych gen. bryg. pil. Mateusza Iżyckiego Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari. Wcześniej trzykrotnie odznaczany był Krzyżem Walecznych. W marcu 1946 r. powrócił do Polski. Początkowo objął stanowisko dowódcy 7 Samodzielnego Pułku Lotniczego Bombowców Nurkujących w Leźnicy Wielkiej k. Łęczycy. W sierpniu 1947 r. został komendantem Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie. 9 sierpnia 1951 r. został aresztowany w Dęblinie przez Informację Wojskową. 13 maja 1952 r. skazany został przez Sąd Wojskowy na karę śmierci. 7 sierpnia 1952 r. został stracony w więzieniu mokotowskim. Miejscem jego pochówku jest prawdopodobnie kwatera Ł na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
305 Dywizjon Bombowy Ziemi Wielkopolskiej
TRADYCJE
305 Dywizjon Bombowy Ziemi Wielkopolskiej sformowany został 29 sierpnia 1940 r. z personelu 3 Poznańskiego i 5 Lidzkiego Pułku Lotniczego, który przybył do Wielkiej Brytanii po upadku Francji. Dywizjon ten łączył ludzi i tradycje z odległych ziem przedwojennej Polski: Ziemi Wielkopolskiej i Kresów Wschodnich. Patronem tego dywizjonu był wybitny mąż stanu – Józef Piłsudski, który zjednoczył ziemie polskie po odzyskaniu niepodległości, po 123 latach zaborów. Pierwszym dowódcą dywizjonu został ppłk nawig. Jan Jankowski, który służył wcześniej m. in. w 3 Pułku Lotniczym w Poznaniu. Dowódcą eskadry „A” (Lida) został mjr pil. Bohdan Kleczyński, a pierwszym dowódcą eskadry B (Poznań) był kpt. pil. Szczepan Ścibior. Dowódcy ci organizowali funkcjonowanie polskiego lotnictwa bojowego w Wielkiej Brytanii. Po osiągnięciu przez dywizjon gotowości operacyjnej, w nocy z 24 na 25 kwietnia 1941 r. trzy załogi dywizjonu po raz pierwszy wzięły udział w operacji bojowej, w nocnym bombardowaniu zbiorników paliwa w Rotterdamie. Dzień ten – 25 kwietna – ogłoszony został świętem dywizjonu. W dywizjonie turę lotów bojowych w 1942 r. wykonywał płk pil. Stanisław Skarżyński, sławny polski lotnik, który 8 maja 1933 r. na jednomiejscowym samolocie polskiej konstrukcji RWD-5bis jako pierwszy Polak przeleciał Atlantyk startując z zachodniego wybrzeża Afryki. Od 1943 r. w dywizjonie latał, a od 1 sierpnia 1944 r. do 31 stycznia 1945 r. dowodził dywizjonem mjr pil. Bolesław Orliński, który zasłynął z wykonania w 1926 r. lotu na trasie Warszawa – Tokio – Warszawa. Dywizjon od dnia złożenia do 8 maja 1945 r. wykonał 3581 lotów bojowych. Uczestniczył m.in. w pierwszym bombardowaniu Berlina w nocy z 7 na 8 listopada 1941 r., w wyprawie w sile 7 Wellingtonów z 13 na 14 czerwca 1941 r. z zadaniem zbombardowania doków w porcie Brest i zacumowanych tam niemieckich pancerników „Gneisenau” oraz „Scharnhorst”, a 22 lutego 1945 r. – w największej w historii lotnictwa operacji bojowej, w której ok. 7 tys. samolotów atakowało linie komunikacyjne na terenie całych Niemiec. Cena odniesionych przez dywizjon sukcesów była wysoka. Poległo 174 polskich lotników, a 28 dostało się do niewoli. Wysokie straty w załogach spowodowały konieczność przezbrojenia dywizjonu na przełomie 1943 i 1944 r. z samolotów bombowych Wellington z 6 osobowymi załogami na dwuosobowe samoloty myśliwsko-bombowe Mosquito. W nocy z 25 na 26 kwietnia 1945 r. dywizjon wykonał ostatnie loty bojowe wysyłając 12 samolotów Mosquito na działania nękające nad Niemcami. 6 stycznia 1947 r.305 Dywizjon Bombowy Ziemi Wielkopolskiej został rozwiązany.

OZNAKA ROZPOZNAWCZA
Zgodnie z Decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr 40/MON z dnia 20 kwietnia 2018 roku wprowadzono oznakę rozpoznawczą dla Mobilnej Jednostki Dowodzenia Operacjami Powietrznymi. Oznaka rozpoznawcza przedstawia srebrne kozły podtrzymujące i dźwigające szachownicę lotniczą na niebieskim tle. Kozły to charakterystyczny element kojarzony z miastem Poznań (od XVI w.), który jednoznacznie wśród Polaków jest rozpoznawalny i kojarzony w Wielkopolską i Poznaniem. Właśnie te poznańskie koziołki „dźwigają” i „podpierają” szachownicę lotniczą co symbolizuje wysiłek całego stanu osobowego Mobilnej Jednostki Dowodzenia Operacjami Powietrznymi na rzecz realizowanych operacji lotniczych w przydzielonym sektorze odpowiedzialności. Poniżej znajdują się trzy złote błyskawice ponad półkulą północną, które symbolizują fale elektromagnetyczne oraz trzon zadań realizowanych przez MJDOP czyli rozpoznanie radiolokacyjne, dowodzenie (za pośrednictwem lotniczych sieci radiowych i systemów transmisji danych) oraz działanie w złożonym środowisku radioelektronicznym. Półkula wskazuje na zdoloność do przemieszczania i realizacji zadań poza miejscem stałej dyslokacji i wynikającą z tego faktu dużej żywotności i zdolności do przetrwania jednostki – elementu struktury dowodzenia lotnictwem. Dla wyżej opisanej kompozycji tło stanowi kolor niebieski, charakterystyczny dla wojsk lotniczych
Ministerstwo Obrony Narodowej
Katalog stron wojskowych